Gmina: Bodzentyn, powiat: kielecki, województwo: świętokrzyskie
Bodzentyn istnieje od 1355 roku. Został on założony przez biskupa Bodzentę z Jankowa na gruntach wsi Tarczek. W 10 lat później biskup Florian Morska zbudował tu zamek oraz otoczył miasto murami obronnymi. Przez kolejne wieki miasto zmieniało właścicieli oraz ulegało wielokrotnym pożarom. W 1870 roku w efekcie reformy administracyjnej Bodzentyn utracił prawa miejskie i stał się osadą.
Gmina: Kołobrzeg, powiat: kołobrzeski, województwo: zachodniopomorskie
Nazwa miejscowości wzięła się od dwóch członów: koło (obok) oraz brzeg (brzeg morski). To razem w połączeniu daje miejscowość leżącą obok brzegu. Pierwsza wzmianka o Kołobrzegu pochodzi z zapisków niemieckiego kronikarza z Merseburga z ok. 1000 roku. W Polskich dokumentach pojawia się po raz pierwszy w kronice spisanej przez Gala Anonima w latach 1112- 1116. Początkowo miejscowość nosiła nazwę Colobrega, a dopiero od 1946 roku urzędowo przyjęto nazwę Kołobrzeg.
Gmina i powiat: Gdynia, województwo: pomorskie
Gdynia to miasto położone nad Morzem Bałtyckim, na Pobrzeżu Gdańskim. Wchodzi ona w skład tak zwanego Trójmiasta (Gdańsk, Gdynia, Sopot).
Nazwa pojawia się po raz pierwszy w 1253 roku jako Golina. Potem zmieniała się ona wielokrotnie. Była ona też zniemczana lub wymawiana po kaszubsku.
Gmina: Tuchola, powiat: tucholski, województwo: kujawsko- pomorskie
Fojutowo to niewielka osada położona w sercu Borów Tucholskich. Swą sławę z pewnością zawdzięcza niezwykłej budowli (z 1845 roku) jaką jest najdłuższy w Polsce Akwedukt Wodny.
Gmina: Lutowiska, powiat: bieszczadzki, województwo: podkarpackie
Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od słowa smoła. Można więc przypuszczać, że istniała tu osada smolarzy, którzy wyrabiali smołę, a dodatkowo bronili granic przed okolicznymi zbójami.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1530 roku. Smolnik jest z pewnością, jednym z najstarszych ośrodków górnictwa naftowego na świecie. W latach 1951- 60 zabudowa wsi uległa zniszczeniu na skutek wysiedlenia ludności, zachowała się tylko cerkiew z 1791 roku.
Gmina: Cisna, powiat: leski, województwo: podkarpackie
Nazwa wsi pochodzi od słowa „lech”- zagon, grzęda lub od ukraińskiego „liska”- leszczyna. Po raz pierwszy wieś wymieniono w 1552 roku pod nazwą Ruszinów.
W latach międzywojennych w Lisznej była filia posterunku straży granicznej. W 1946 roku większość ludności wysiedlono na Ukrainę, a domy spalono. Wreszcie w latach sześćdziesiątych wieś zaczęła się na nowo odradzać za sprawą leśników.
Czytaj dalejGmina: Lutowiska, powiat: bieszczadzki, województwo: podkarpackie
Wieś Hulskie należała od 1560 roku do rodu Kmitów. Po 17 września 1939 roku przez wieś przebiegała granica między Niemcami, a Rosją. W 1946 roku wieś została całkowicie spalona, a ludność przesiedlono. W związku z tym od tego czasu wieś nie istnieje. Zostały po niej tylko ruiny cerkwi, młyna i cmentarz.
Gmina: Lutowiska, powiat: bieszczadzki, województwo: podkarpackie
Pierwsza wzmianka o Dwerniku pochodzi z 1533 roku, kiedy to właścicielem wsi był Piotr Kamil Sobieński. Przez kolejne lata znajdowała się ona w różnych rodach polskich.
Po II wojnie światowej wieś uległa zniszczeniu, a mieszkańców wysiedlono. Obecna zabudowa wsi powstała po 1956 roku.
Czytaj dalejGmina: Lutowiska, powiat: bieszczadzki, województwo: podkarpackie
Chmiel to wieś położona nad Sanem, a jego nazwa pochodzi być może od licznie rosnącego tu kiedyś dzikiego chmielu.
Miejscowość ta istnieje od 1502 roku. Została ona lokowana na prawie wołoskim przez Piotra Kmitę (Marszałka Wielkiego Koronnego). W czasie wojny Chmiel znajdował się kolejno pod okupacją radziecką, niemiecką i ponownie radziecką. W 1951 roku Chmiel powrócił wreszcie do Polski. Obecnie mieszka tu 151 osób.
Gmina: Lutowiska, powiat: bieszczadzki, województwo: podkarpackie
Caryńskie to nieistniejąca wieś, której początki sięgają 1620 roku. Nazwa osady pochodzi od rumuńskiego słowa carina, oznaczającego pole uprawne, łąkę, pastwiska. Centrum życia wsi stanowiła z pewnością drewniana cerkiew grekokatolicka. Po II wojnie światowej stacjonowały tu różne oddziały UPA. W konsekwencji, w 1946 roku wszystkich mieszkańców wysiedlono do ZSRR, a zabudowania i cerkiew spalono.
